 |
||||
  |
||||
|
Udazkenarekin batera, perretxikozaleek mendira jotzen dute janari ahogozagarri honen bila. Ezaguna da euskaldunon zaletasuna perretxikotan egiteko, baina ezagupen minimo bat gabe arriskutsua ere bilaka daiteke |
||||
 |
Perretxikoak lur azpian hazten diren onddoen fruituak dira. Udaberrian eta, batez ere, udazkenean sortzen dira gehien, onddoetako esporak ernetzeko hezetasun handi samarra eta tenperatura epela behar izaten direlako. Beraz, jada udazkenan sartuta izanik, zorte eta pazientzia apur bat izanez gero, perretxikoak eskura izango dira Euskal Herriko basoetan. Baina, kontuz! Ez dago edozein perretxiko hartzerik. Izan ere, bada hainbat perretxiko pozoitsu, eta horietako batzuk hilgarriak ere izan daitezke. | |||
|
Euskal Herrian, mikologiari buruzko ezagutza handi samarra denez, ez da perretxikoen ondorioz pozoitze gehiegi gertatzen. Dena den, hori ez da beti horrela izan. Gerra ondorengo urteetan makina bat jende pozoitu eta hil zen Euskal Herrian. Gaur egun, zorionez, horrelako premiarik ez dagoenez, jendeak zalantzazkoa izan daitekeen perretxikorik ez du jaten; hortaz, pozoitu gutxi izaten da. Eta izaten direnean ere, ez dute sasoi batean bezain eragin larririk izaten. Adituek diotenez, duela urte batzuk perretxiko hilgarriak jaten zituztenetatik % 80 hiltzen zen; gaur egun, aldiz, medikuntzaren aurrerapenari esker, pozoitutakoak garaiz hartuz gero, hiltzeko arriskua % 5-10ekoa besterik ez litzateke.
|
||||
